Anno Domini

عبارت «Anno Domini» در زبان فارسی به «در سال پروردگار ما» یا به‌صورت رایج‌تر «پس از میلاد» ترجمه می‌شود.

این عبارت لاتین از دو واژه‌ی Anno به معنی «سال» و Domini به معنی «پروردگار» تشکیل شده است و در نظام تقویمی میلادی برای مشخص‌کردن سال‌هایی به‌کار می‌رود که پس از تولد عیسی مسیح (ع) هستند. معمولاً این عبارت با حروف اختصاری A.D. نمایش داده می‌شود و در مقابل آن B.C. (Before Christ، به معنی «پیش از میلاد مسیح») قرار دارد.

از نظر تاریخی، استفاده از «Anno Domini» به قرن ششم میلادی بازمی‌گردد. این نظام شمارش سال‌ها را راهبی به نام «دیونوسیوس اگزیگوس» (Dionysius Exiguus) پیشنهاد داد تا تاریخ رویدادها بر پایه‌ی تولد مسیح تنظیم شود. پیش از آن، مردم مناطق مختلف از نظام‌های تقویمی گوناگونی مانند «سال بنیان‌گذاری روم» یا تقویم سلطنت پادشاهان استفاده می‌کردند. با گسترش نفوذ مسیحیت در اروپا، تقویم میلادی و عبارت «Anno Domini» به تدریج جایگاه بین‌المللی یافت و بعدها به عنوان مبنای تقویم رسمی جهانی پذیرفته شد.

در متون تاریخی و رسمی، «A.D.» معمولاً پیش از عدد سال می‌آید؛ برای مثال، A.D. 2025 به معنای «سال ۲۰۲۵ پس از میلاد» است. با این حال، در انگلیسی مدرن بسیاری از نویسندگان ترجیح می‌دهند اختصار آن را پس از عدد سال بنویسند: 2025 A.D.. در نوشتارهای علمی و آکادمیک امروزی، اغلب به جای A.D. و B.C. از شکل‌های خنثی‌تر C.E. (Common Era، به معنی «عصر مشترک») و B.C.E. (Before Common Era، به معنی «پیش از عصر مشترک») استفاده می‌شود تا از بار مذهبی اصطلاح کاسته شود، هرچند مبنای عددی هر دو یکسان است.

از نظر فرهنگی و تمدنی، «Anno Domini» بیش از یک عبارت زمانی ساده است. این اصطلاح نماد گذار از تقویم‌های محلی و منطقه‌ای به یک چارچوب تاریخی جهانی است که به انسان‌ها امکان می‌دهد رخدادهای گوناگون را بر پایه‌ی یک محور زمانی مشترک بررسی کنند. مورخان، باستان‌شناسان و پژوهشگران با استفاده از این نظام تقویمی می‌توانند حوادث تاریخی تمدن‌های مختلف را با دقت بیشتری مقایسه کنند.

«Anno Domini» یادآور پیوند میان زمان، تاریخ و باورهای فرهنگی انسان است. این عبارت نه‌تنها یک ابزار شمارش سال‌ها، بلکه نشانه‌ای از تحول اندیشه‌ی بشر در درک و اندازه‌گیری گذر زمان محسوب می‌شود. امروزه، هرچند کاربرد آن بیشتر جنبه‌ی نمادین یا تاریخی دارد، اما همچنان در متون رسمی، سنگ‌نوشته‌ها، و آثار هنری قدیمی به عنوان نشانه‌ای از میراث زبانی و فرهنگی غرب باقی مانده است.